two guys from Norway are travelling from Oslo to China by bikes to raise money for Central Asian youth. And they are in yerevan for a moment..http://silkroadbybike.active24blog.com/

Երեխաների համակարգիչների համար անհրաժեշտ են մի քանի իրեր

Արդեն մի քանի ամիս է ինչ հասարկության օգնությամբ սոիցիապես անապահով ընտանիքից դպրոցական մի աղջիկ ունի իր համակարգիչը: Ինտերնետի /և ոչ միայն/շնորհիվ գտնվեցին ոչ միայն համակարգիչ և համակարգչային մասեր նվիրաբերելու ցանկացողներ այլ նաև բարի մարդիկ ովքեր սովորեցրին աղջկան օգտվել համակարգչից:

Ուրախ եմ հայտնել որ շուտով ևս երկու համակարգիչ սիրով կհանձնվի սոցիալական անապահով ընտանիքներից` գիշերօթիկ դպրոցը ավարտած մի տղայի և Բժնի գյուղից մի աղջկա, համակարգիչների լրիվ լինելու համար մնացել է մի քանի փոքր բաներ

o Հոսանքի լար համակարգիչը հոսանքին միացնելու համար
o Մոնիտորը վիդեո քարտին միացնելու լար
o Մոնիտորը հոսանքին կամ սիստեմնիկին միացնելու լար
o Գրքեր համակարգիչի վերաբերյալ /շատ ցանկալի է Հայերեն լեզվով/, ուրախ կլինեմ նաև խորհուրդներին որտեղից կարելի է գնել ԼԱՎ հայերեն լեզվով գրքեր սկսնակների համար

եթե կարողանաք նվիրաբերել նշված իրերից որևէ մեկը շնորհակալ կլինենք
---
Հ.Գ: նշեմ նաև որ կա 3րդ համակարգիրը սակայն պակասում է մոնիտոր

ՎԿԱՅԻՆ ՉԱՐԱՄՏՈՐԵՆ ԽԱԲԵ±Լ ԵՆ

- Հասարակական գործունեության արդյունքում ես եւ գործընկերներս հայտնաբերել էինք հանցագործության մի դեպք հանրապետության մասնագիտացված դպրոցներից մեկում: Նշված դեպքին առնչվող նյութերը մենք տրամադրել էինք զանգվածային լրատվական միջոցներին: Նյութերը հրապարակվել էին, եւ մեզ հասած տեղեկություններից հարուցվել էր քրեական վարույթ:
Սակայն վերջերս մեր խմբի անդամներից ոմանց, որպես վկա, հրավիրել են ոստիկանություն եւ հարցաքննել քրեական օրենսգրքի 135(1)-րդ (զրպարտությունը) հոդվածով հարուցված քրեական մի գործով: Հարցաքննվողներին հրաժարվել են ծանոթացնել քրեական գործը հարուցելու մասին որոշման հետ, պատճառաբանելով, որ վկան պետք է բավարարվի վարույթը իրականացնող անձի կողմից տրված բանավոր տեղեկատվությամբ: Հարցաքննությանը ներկա փաստաբանները համաձայնել են քննիչի հետ:
Խնդրում եմ հնարավորինս մանրամասն պարզաբանել վկայի իրավունքները ¥Մարիամ Սուխուդյան):
Հարցին պատասխանում է
ՍԻՄ մարդու իրավունքների հանձնաժողովի ղեկավար Աշոտ Աբգարյանը:
-Հարգելի Մարիամ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 135(1)-րդ հոդվածով քրեական գործերը հարուցվում են բացառապես անձի դիմումի հիման վրա: Հետեւաբար, չի բացառվում, որ այդ գործով որպես մեղադրյալներ կարող են ներգրավվել այն անձինք, որոնք ԶԼՄ-ներին հատկացրել են հրապարակված նյութերը: Այսինքն` Դուք եւ Ձեր գործընկերները:
Իրավապահների նման մտահղացումների օգտին է խոսում նաեւ այն փաստը, որ որպես վկա հրավիրված անձանց չեն ծանոթացրել գործը հարուցելու մասին որոշմանը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 86-րդ հոդվածով վկան պարտավորեցվում է ցուցմունքներ տալու: Միաժամանակ, նույն հոդվածը սահմանում է նաեւ, որ վկան իրավունք ունիՙիմանալ, թե որ քրեական գործով է կանչվում՚, եւ ՙհրաժարվել իր, ամուuնու կամ մերձավոր ազգականների վերաբերյալ ցուցմունք տալուց՚:
ՙԻմանալ՚ լղոզուն հասկացությունը, այնուամենայնիվ, չի կարող ժխտել այն հանգամանքը, որ իմացությունը չի հիմնվում բանավոր, այն էլ` չարձանագրվող հայտարարությամբ: Պահանջ ներկայացնելու դեպքում,Ձեզ պարտավոր էին ծանոթացնել քրեական գործը հարուցելու մասին որոշման հետ:

http://www.iravunk.com/iskakan/tntesutyun/14.04.09.html

Tree Planting

The Barseghyans: Homeless in One’s Own Home

[ 2009/03/23 18:04 ] HETQ society

“There are days when we have nothing to eat. If the neighbors give us something, I first give the food to the children and school kids to eat. This way they won’t faint during class. We’re adults and can somehow withstand the hunger pains,” says Chinar Barseghyan, a mother of eight.
There are ten in the Barseghyan household – the parents, Ashot and Chinar, and their eight children, four of which are adolescents. Not of the family members work and survive on a monthly assistance subsidy of 42,000 drams (approximately $114).
The family’s clothes are spread over the beds since they have no furniture or closets. They take turns using the chairs; four chairs for ten people. The table is so small that all of them can’t fit around it at one sitting.
When we visited their house, Mrs. Chinar was boiling potatoes on the stove. She said that there was nothing else in the cupboards and that the kids had to be fed boiled potatoes. The youngest is four year old Victor, who has trouble standing upright. Twelve year old Arousyak was also sickly. The girl said she was hungry and that her tummy ached as a result. Her mother told us she was seriously ill but that she didn’t have the means to take her to the hospital. The girl was quite thin and appeared short for her age.
Her husband, the head of the household, was ashamed when his wife started to tell us about their problems and left the room.
“My husband and I like children a lot, but us having eight kids was a result of our financial situation. We never expected to have so many. It’s true, it’s good to have a lot of children but you have to have the resources to rear hem properly. If I had the money I would have gone to a doctor to abort the pregnancies and wouldn’t have given birth to eight children,” says Chinar Barseghyan, attempting to explain why they brought eight children into the world in such socially inferior conditions.
On various occasions, state officials are keen to beat the drums that raising large families in Armenia is being encouraged. But this family has never experienced such state largesse. Only once or twice a year does the Etchmiadzin municipality assist with a cash hand-out. At one time the family also received assistance parcels from the Red Cross, but they stopped coming three years ago.
According to Chinar, the family owes about 100,000 drams in debt to various stores for purchases of bread and other foodstuffs. During our conversation Karineh Mkrtchyan, one of their female neighbors, entered the house. The Barseghyans are in debt to her as well.
“I work at the bread factory and they give me bread in lieu of a salary. I turn around and sell the bread. Chinar has been taking bread from me for the last three months but hasn’t paid me. Taking their plight into account I haven’t pressed them to pay up but I have a family and kids too. Just how long can I wait? But I keep giving them bread, all the same. If I stopped the children would collapse from hunger,” said Karineh Mkrtchyan.
Three of the Barseghyan children are of school age but we wondered if they actually attended classes. The kids have no clothes and the family can’t pay for books or notepads.
Neighbors relate that the children go to the garbage dump every day in the hope of finding glass containers or scraps of metal. They take the few bottles they find to the shops for bread money.
One of their neighbors, Anahit Hayrapetyan, said, “Living like this in the 21st century is inhuman. Is that what you’d call living? And what about the kids? It’s a pity.”
It’s true. Not only are the Barseghyans far removed from the comforts of the 21st century but are deprived of even the most basic of amenities. The house in which they live is half complete. The walls aren’t plastered and the floor is cold concrete. When we visited, the house was lost in a cloud of smoke since they burn anything they can get their hands on – plastic odds and ends, pieces of automobile tires, rubber; you name it. The acrid smoke had settled on the kids leaving them covered from head to toe in soot. They didn’t even have a bar of soap on hand to wash with. The house only had three small rooms, two of which are used as bedrooms.
“My children are already grown. But we don’t have the means and are forced to sleep two to three to a bed. Even the teenagers, brother and sister, sleep in the same bed. The other day I pulled five scorpions from out of the clothes and killed them. My little boy was bitten twice and miraculously managed to survive,” recounts Chinar.
Given that they have no communal facilities to speak of, Mrs. Chinar says that they hardly bathe during the winter since, “We bathe outside, but during the winter it’s too cold for that.”
Grisha Balasanyan
_______________________________________
Lets Help This Family , we are collecting clothes, food, things for residential use...
Join us!! come to visit this family
Let's switch on the light together!!!
093 640 340 Mariam

Aynthap village

Երեկ գնացել էին Այնթափ` ընտանիքին տեսության: Ասեմ, որ պատկերացրածից շատ շաաաաաաաատ լավ էր: Իրենց ուժերով սարքել էին մի փոքրիկ , բայց հյուրընկալ տուն: Մաքուր էր կարևորը:Ընտանիքի հայրը հոգեկան հիվանդ էր ու տնից հաճախ փախնում էր լուսամուտից, կինն էլ այդ ապրումներից դարձել էր հավատացյալ: Չտեսնված երեխաներ էին` առողջ, կյանքով լեցուն: Զբաղվում էին երաժշտությամբ` դաշնամուր, շվի: Դաշնամուրը ամբողջովին լարից դուրս էր եկած: Մեր համար Առնո Բաբաջանյան նվագեց մեծ դուստրը: Սակայն մեկ ու մեջ էր ձայնը լսվում: Պարզ է չէ ինչու? գումար չունեն դաշնամուր լարելու:Կարող է միասին փորձենք այս հարցը լուծել?

Ekeq miasin ognenq nranc

Duq erbeve aprel eq gomum?
Duq erbeve bacakayel eq dprocic koshik u shor chunenalu patcharov?
Duq erbeve mnacel eq sovac mi qani or?
Havanabar voch… baic djvar che patkeracnel, te vorqan djvar e aprel aidpes. Uremn ekeq miasin ognenq mi entaniqi, vore tun chunenalu patcharov aprum e gomum.
Aid entaniqe baxkacac e moric ev 4 erexaneric.
2 axjik – 8rd dasaran
1 axjik - 9rd dasaran
1 txa – 10rd dasaran
Ekeq miasin ognenq nranc, pordzelov inch-vor chapov heshtacnel nranc kyanqe. Duq karox eq mez poxancel hagust, koshikner , snund, qaxcraveniq ev tarber irer, vor dzer karciqov ogtakar klini ays entaniqin kam el ayceleq mer het AYNTHAP, ur aprum e ayd yntaniqe ev inqnerd handzneq irere nranc!
Harganqov ev sirov




Ovsanna 093 53 91 05
Mariam 093 640 340

Քո օգնության կարիքը...



Նուբարաշենի գիշերօթիկում սովորող Անուշի մայրը, 45-50 տարեկան աշխույժ մի կին է , որն հիմա փնտրում է աշխատանք: Ներկայումս ստացած աշխատավարձը 20.000 դրամ է, որից 10.000-ը գնում է կոմունալ վճարներին:

Տվյալ պահին աշխատում է հավաքարար: Մասնագիտությամբ բուժքույր է, աշխատել է նաև մտավոր թերություններ ունեցող երեխաների համար հաստատությունում:

Կարող է խնամել երեխաների, մեծահասակների կամ աշխատել որպես հավաքարար ցանկալի է՝ ավելի բարձր աշխատավարձով: Եթե գիտեք որևէ տեղ, որտեղ պահանջվում է նման աշխատող, խնդրում եմ տեղեկացնել ինձ 093 640 340 համարով:

Ավելացնեմ նաև, որ Անուշենք տուն չունեն ու հիմա ապրում են մի ծեր կնոջ տանը:Անուշի մայրը խնամում է այդ կնոջը, որն էլ խղճալով ժամանակավոր ընդունել է իր տուն և տարբերություն չի դնում իր թոռների և Անուշի միջև:

Այնուամենայնիվ սա ժամանակավոր կացարան է:Ուստի այս ամենը գիտակցելով Մայրը ամեն բան կանի, կսովորի, ջիգ ու ջանք չի խնայի, ամբողջ օրն կաշխատի, որ ապահովի ապրուստի մինիմալ կարիքները:Էլ չասեմ, որ Անուշը ապագայի մեծ հույսեր ունի:

Դե խնդրում եմ ուշադիր եղեք, հարց ու փորձ արեք Ձեր բարեկամներին, ծանոթներին, գործընկերներին, տարածեք այս խնդրանքը Ձեր մայլինգ լիստերով:

Շնորհակալ ենք

Բացվել է Նուբարաշենի թիվ 11 հատուկ դպրոցի վարագույրը. սարսափելի է

Վարագույրը մի թեթեւ բացում ես ու` սարսափում, շնչահեղձ լինում: Ու դա ցանկացած համակարգի` բաց կամ փակ, այդ համակարգի ցանկացած վարչության, օղակի պարագայում: Մի խումբ երիտասարդներ ՄԱԿ-ի «10 լավագույն դպրոց» ծրագրի շրջանակներում կամավորական սկզբունքով աշխատելիս բացեցին Նուբարաշենի թիվ 11 հատուկ դպրոցի վարագույրն ու` իրականությունից անակնկալի եկան: Բայց արագ չիջեցրին վարագույրն ու տեսածից, բացահայտածից շշմած` չլռեցին` ինչպես ընդունված է, ինչպես անում են:

Երեկ «Ուրբաթ» ակումբում նրանք պատմեցին ամեն ինչ:

Նուբարաշենի թիվ 11 հատուկ դպրոցը նախատեսված է մտավոր եւ ֆիզիկական հաշմանդամ երեխաների համար, բայց երիտասարդները, ինտենսիվ շփվելով երեխաների հետ, նկատում են, որ նրանց մեծամասնությունը ոչ միայն նորմալ մտավոր տվյալներ ունի, այլեւ` «մեծ տենչ գիտելիքի հանդեպ»: Սկսում են աշխատել նրանց հետ, սովորեցնել: Կամավորներից մեկը պատմեց, որ աշակերտների հետ 1 ամիս անգլերեն պարապելուց հետո նրանք սովորեցին այբուբենը: Իսկ 2-3 ամսից հետո կարողացան շփվել ամերիկացիների հետ: Կամավորները վաղուց էին զգացել դպրոցի տնօրինության անբարյացակամ վերաբերմունքը. պարբերաբար երիտասարդներին կանչում էին, հարցուփորձ անում` ինչու եք եկել, ինչ եք ուզում... Կամավորները բացատրում են, որ ելնելով մարդասիրական նպատակներից եւ այլն, ցույց են տալիս անհրաժեշտ փաստաթղթեր ու վկայականներ: Միեւնույնն է` կամավորների ներկայությունը դպրոցում անցանկալի էր, անհանգստացնող: Մի օր աշակերտուհիներից մեկը փաթաթվում է կամավոր աղջիկներից մեկին ու ասում. «Ես ձեզ շատ եմ սիրում, բայց մեզ արգելել են շփվել ձեզ հետ»... Սակայն կամավորներն արդեն հասցրել էին շատ բան իմանալ, պարզել դպրոցում կատարվածից:

Նախ, նկատել էին, որ աշակերտները կիսաքաղց են մնում: Հետո երեխաները պատմում են, որ օրվա վերջում իրենք իրենց ձեռքով իրենց համար պատրաստված ճաշը տանում են տնօրենի խոզերին ու հնդկահավերին: Ուտել այդ կերակուրները հնարավոր չէր:

Կամավորներին ասել էին, որ դպրոցում սովորում են 110 աշակերտներ: Երիտասարդները ոչ միայն չեն տեսնում դպրոցում այդքան աշակերտ, այլեւ շատ հաճախ նկատում են արդեն ծանոթ աշակերտների բացակայությունը: Պարզվում է` տղաներին տանում են ուսուցիչների, տնօրենի այգիներում աշխատեցնելու, աղջիկներին` տներում:

Դասուսուցումը չի կարող բավարարել անգամ մտավոր հաշմանդամ երեխաներին, ուր մնաց` լիարժեք երեխային: Աշակերտները պատմել էին, որ ստուգումների ժամանակ իրենք` միանգամայն առողջ երեխաները, ուսուցիչների ցուցումով տկարամիտի դեր են խաղում, եւ որ դա չափազանց զվարճալի է:

Դասերից հետո բոլորին փակում են մի սենյակում, միացնում հեռուստացույցն ու հորդորում սերիալ նայել: Դուրս գալը, զբոսնելը, օրը ուրիշ զբաղմունքներով լցնելը արգելվում է: Սենյակներում, ողջ դպրոցում ծանր հոտ է տարածված: Սանիտարահիգիենիկ տարրական կանոնները չեն պահպանվում. սենյակները հազվադեպ են մաքրվում, երեխաները ուշ-ուշ են լողանում:

Պարապմունքների ընթացքում կամավորների հետ մտերմացած աշակերտուհիները պատմում են ուսուցիչների կողմից կատարված սեռական ոտնձգությունների, բռնաբարության փորձերի մասին: Եվ բոլոր աշակերտուհիները նշում են իրենց հայոց լեզվի եւ գրականության ուսուցչի անունը` Լեւոն Ավագյան: Կամավորները պատմում են տնօրենին: Սա ասում է, որ այդ պատմությունները աղջիկների վառ երեւակայության արդյունքն է, չէ՞ որ նրանք ամբողջ օրը սերիալ են նայում:

Երիտասարդները դիմում են նաեւ հոգեւորականների, ՄԱԿ-ի ներկայացուցիչների, լրագրողների: Հանրային հեռուստաընկերությունը եթեր է հեռարձակում կամավորների նկարահանած տեսաերիզը` քողարկելով իր հետ կատարվածի մասին պատմող աղջկա դեմքը: Դրանից հետո հայոց լեզվի ուսուցիչ Լեւոն Ավագյանը հեռանում է դպրոցից` այլեւս ստեղծագործական աշխատանքներով զբաղվելու նպատակով: Ոչ Լ.Ավագյանը, ոչ մյուս ուսուցիչները, ոչ դպրոցի տնօրենը պատասխանատվության չեն կանչվում: Ոստիկանության Էրեբունու քննչական բաժնից պատասխանատվության են կանչվում կամավոր երիտասարդները` առանց ծանուցագրի, մի հեռախոսազանգով: «Մենք սպասում էինք, որ քննիչները պետք է խիստ մոտեցում ունենային դպրոցի տնօրինության նկատմամբ: Ի վերջո, եթե անգամ դեռ չի ապացուցվել կատարվածը, բայց վկաները շատ են, փաստերը` բազմախոսուն: Այնինչ մենք էինք մեղադրյալի դերում հայտնվել», - պատմեց կամավոր տղաներից մեկը:

«Մեզ հետ կոպիտ վարվեցին եւ շատ վիրավորական: Քննիչ Ադամյանն ասաց, որ ավելի լավ կլիներ մենք ինքնապաշտպանությամբ զբաղվեինք: Հեգնեց, թե մեզ առաքյալների տեղ ենք դրել: Մինչ այդ ես չգիտեի, որ ցուցմունք գրելու համար իրավունք չունեն մեզ 3 ժամից ավել պահելու քննչական բաժնում: Նրանք ինձ այնտեղ պահեցին 7 ժամ», - պատմեց Մարիամ Սուխուդյանը:

Մի խոսքով, երիտասարդներին քննչական բաժնում սպառնացել են, վախեցրել, ասել, որ մեղադրողները` աղջիկները, հրաժարվել են տեսաերիզում պատմածից, եւ որ ամբողջ պատասխանատվությունը իրենց` կամավորների` վարագույրը բարձրացնողների վրա է: Ի դեպ, երիտասարդները ձայնագրել են այն հեռախոսազանգը, որտեղ աղջիկներից մեկը զանգում է կամավորին ու տեղեկացնում, որ ինքը քննչական բաժնում հերքելու է ամեն ինչ, ասելու է, որ կամավորների սովորեցրածով է ինքը նման պատմություններ պատմել, իրականում ոչինչ էլ չի եղել: Եվ որ ինքը ստիպված է այդպես խոսել, քանի որ տնօրենը կանչել է մորը, հոխորտացել, սպառնացել, մայրն էլ ծեծել է իրեն` աշխարհով մեկ խայտառակ անելու համար եւ ստիպել հերքել ամեն ինչ: Աշակերտուհիները արդեն հարցաքննվել են: Նրանք ամեն ինչ հերքել են:

Երեկ ԿԳՆ-ից զանգահարել են կամավորներին, առաջարկել միասին գնալ դպրոց, ստուգայց անցկացնել: Երիտասարդները մերժել են: «Եթե հիմա դուք գնաք այդ դպրոց, կտեսնեք, որ դպրոցը մաքուր է, աշակերտները գոհ են, ոչ մի դժգոհություն չունեն: Բայց այդպես միայն առաջին հայացքից է, հավատացեք»: Երիտասարդների պայքարը գոնե մի արդյունք տվել է. դպրոցը գոնե առժամանակ մաքրվեց գարշահոտերից եւ Լեւոն Ավագյանից:

Ի դեպ, Նուբարաշենի թիվ 11 հատուկ դպրոցն են ավարտել լրագրողներ Գագիկ Շամշյանն ու Մհեր Արշակյանը: Գ.Շամշյանը այդ դպրոց է բերվել Կամոյի, Մ.Արշակյանը` Մեղրիի մանկատնից: Նրանք այդ դպրոց են բերվել իբրեւ տկարամիտներ` համալրելու այդպիսիների գլխաքանակը:

Գագիկ Շամշյանը մինչեւ հիմա հիշում է այդ դպրոցի լավ ու վատ ուսուցիչներին: Եթե անգամ չցանկանա հիշել, ճակատի սպին գոնե ամեն առավոտ հիշեցնելու է լեզվի ուսուցիչ Լեւոն Ավագյանի` մանրահատակի կտորով գլխին հասցրած հարվածը: Մինչեւ հիմա հիշում է ֆիզկուլտուրայի դասատու Վարազդատ Մկրտչյանին, որին երեխաները «կապույտ մորուք» էին ասում, փայտամշակման դասատու Դավիթ Միրզոյանին, որն իր իսկ սարքած ցուցափայտով ծեծում էր իրենց: Եվ թե ինչպես իրենց տանում էր իր այգին, բանջարանոցը, աշխատեցնում, բայց վայը եկել, տարել էր նրան, ով մի պոմիդոր, մի ցոգոլ կպոկեր:

Իսկ ի՞նչ պետք է տեսնի Կրթության եւ գիտության նախարարությունը Նուբարաշենի թիվ 11 հատուկ դպրոցում` մաքուր մանրահատա՞կ, կահկարասի՞, լվացված զուգարաննե՞ր... Ի՞նչ կարող է տեսնել, օրինակ, ԿԳՆ աշխատակից Արծվիկ Արշակյանը, ով նախկինում այդ դպրոցի փոխտնօրենն էր` բռնություննե՞րը, բռնաբարություննե՞րը, առողջ երեխաներին տկարամտացնե՞լը: Նրանք նման բաներ չեն տեսնում. ոչ այն պատճառով, որ ամենակարեւոր բաները աչքով չես տեսնի: Նրանք այնքան ազնիվ են, որ ուրիշի աչքի գերանը տեսնելիս ձայն չեն հանում, որովհետեւ տեսնում են նաեւ իրենց աչքի գերանը:

Լուսանկարը՝ Գագիկ Շամշյանի
http://www.armtown.com/news/am/zam/20081203/10792/

Մոխրոտը

ԱՆԱՌՈՂՋ ՄԹՆՈԼՈՐՏ ՆՈՒԲԱՐԱՇԵՆԻ ԳԻՇԵՐՕԹԻԿ ԴՊՐՈՑՈՒՄ

Դիմում



Մենք` մի խումբ երիտասարդներս, ՄԱԿ-ի ՙ10 լավաԳույն դպրոց՚ ծրագրի շրջանակներում 2008 թվականի ապրիլ, մայիս, հունիս ամիսներին կամավորական սկզբունքով աշխատել ենք Երևանի` մտավոր թերզարգացում ունեցող երեխաների թիվ 11 հատուկ (օժանդակ) դպրոցում (Նուբարաշեն):
Մեր հաճախակի այցերի, երեխաների հետ սերտ շփման արդյունքում հանդիպեցինք մի շարք խնդիրների, որի հանդեպ չենք կարող անտարբեր լինել և որի վրա ուզում ենք հրավիրել Ձեր ուշադրությունը:

• ուսուցումը
Թեև դպրոցը նախատեսված է մտավոր թերզարգացում ունեցող երեխաների համար, ըստ մեզ` այնտեղ կան նաև լիովին առողջ մտավոր ունակությունների տեր երեխաներ: Այդ երկու խմբերի համատեղ ուսուցումը անընդունելի ենք համարում, քանի որ մտավոր թերզարգացում ունեցող երեխաների համար կիրառվում է հատուկ և հեշտացված ծրագիր. արդյունքում առողջ երեխաները չեն ստանում լիարժեք կրթություն և փաստորեն թերուս են մնում:
Ընդհանրապես դպրոցում առկա կրթության մակարդակը խիստ ցածր է: Ավարտական դասարանի շատ աշակերտներ գրել չգիտեն, շատ վատ են կարդում, ոչ բոլոր տառերին են ծանոթ: Մեր կարծիքով` դա ոչ այնքան բնածին թերզարգացածության արդյունք է, որքան կրթական գործընթացի թերացման, հոգատար և ուշադիր վերաբերմունքի բացակայության հետևանք: Այդ նույն երեխաների հետ մի քանի պարապմունք անցկացնելուց հետո առաջընթացն ակներև էր դառնում:

• սնունդը
Երեխաներից բազմաթիվ բողոքներ ենք լսել սննդի վերաբերյալ: Ականատես ենք եղել, թե ինչպես էին նրանք հաճախ գերադասում բավարարվել ցամաք հացով, քան ուտել իրենց բնորոշմամբ “զզվելի” ճաշերը: Ընդ որում երեխաների չկերած ճաշերը բաժին են հասնում տնօրենին պատկանող դպրոցի տարածքում գտնվող խոզերին, հնդկահավերին և շներին: Երեխաները հիմնականում դժգոհ են ճաշարանից և հաճախ սոված են մնում:

• սանիտարա-հիգիենիկ պայմանները
Դպրոցի ներսում առկա է ծանր, տհաճ օդ:
Ամռան ամիսներին երեխաները լողանում էին երկու շաբաթը մեկ, կամ լավագույն դեպքում շաբաթական մեկ անգամ:

• երեխաների նկատմամբ վերաբերմունքը
Երեխաների պատմածի համաձայն` նրանց նկատմամբ կիրառվում են ծեծ և այլ ֆիզիկական պատիժներ: Ինքներս ականատես ենք եղել ուսուցիչների, գիշերային պահակների կողմից երեխաների նկատմամբ կոպիտ, բռի վերաբերմունքի:
Դպրոցի տնօրենը եւ այլ ղեկավար անձինք երեխաներին որպես անվճար աշխատուժ աշխատացնում են իրենց տներում և հողամասերում: Ի դեպ, դպրոցի աշխատակիցներից շատերը տնօրենի ազգականներն են:

• սեռական ոտնձգություններ
Դպրոցում սովորող բարձր դասարանի աղջիկներից լսել ենք հայոց լեզվի և գրականության ուսուցչÇ Ïողմից իրենց ու ևս մի քանի աղջիկների նկատմամբ սեռական ոտնձգությունների մասին: Ընդ որում, ըստ պատմածի, կարելի է ենթադրել, որ մի դեպքում տեղի է ունեցել բռնաբարություն: Երեխաների պնդմամբ` իրենք այդ մասին տեղեկացրել են նաեւ դպրոցի աշխատակազմին, բայց վերջիններս երեխաներին չեն հավատում` պատճառաբանելով, թե նրանք թերզար·ացած են:
Նշենք, որ մենք այս խնդիրների մասին զրուցել ենք նաեւ դպրոցի տնօրենի եւ աշխատակազմի հետ, որից հետո մեր մուտքը դպրոց դարձել է անձնակազմի համար անցանկալի: Իսկ երեխաներն այնպիսի ճնշումների են ենթարկվել, որ ան·ամ փորձեցին հերքել իրենց պատմածները, սակայն, հետա·այում խոստավանեցին, որ իրենց ասածները ճիշտ է, պարզապես իրենց սովորեցրել են ստել:

ԽՆԴՐՈՒՄ ԵՆՔ.
Հաշվի առնելով վերոնշյալը` բացահայտել եւ լուծել դպրոցում առկա խնդիրները:
Ապահովել մեր ազատ մուտքը դպրոց, քանի որ երեխաները կապվել են մեզ եւ մեծ սթրես են ապրում, որ մենք չենք այցելում իրենց:
Հրայր Սավզյան
Արման Ղարիբյան
Լիլիթ Նուրիջանյան
Մարիամ Սուխուդյան
Վարդան Հովհաննիսյան
Տավարացյան Մարինե
Ալլահվերդյան Լևոն
Անահիտ Գալստյան
Ափոյան Կարեն


An Unhealthy Atmosphere at the Nubarashen Boarding School

Petition

We, the group of young people, have worked on voluntarily basis in Nubarashen Boarding School #11 for children with special needs from April - to June, 2008 within the UN "10 Best Schools" project. We want to bring your attention to a number of problems encountered at the school-- problems to which we cannot stay indifferent. We were able to identify and analyze these problems as a result of the frequent visits and our close relationship with the children.


Education
Although the school is meant to host children with special needs, in our opinion, there are also perfectly healthy schoolchildren at the school. We do not find this situation acceptable, as the children with special needs receive a special education program, and as a result the healthy children do not receive a full education. The overall level of education in the school is very low. Many of the graduating schoolchildren do not know how to write, they can hardly read: they are illiterate. We believe this to be not so much a consequence of learning disabilities, but the lack of a caring, decent and attentive teaching process. After a few lessons with the same children, we could easily see the progress through their studies.


School Meals
We heard numerous complaints from children regarding the food. We were witness to how they preferred getting by with a piece of bread instead of eating, in their own words, the "disgusting" meals the school provides. It would appear that the meals that the children to not consume is fed to the director's pigs, turkeys and dogs inhabiting the school area. Overall, children are not happy with food and they often stay hungry.

The Hygienic Conditions
The air inside the school building is heavy and stinky. During the summer, children take shower twice a week, at best, once a week.

The Treatment of Children
According to the stories of the children, they are object to beatings and other forms of physical punishment. We personally witnessed needlessly harsh treatment of the children from teachers and night guards. The school director and other administrative workers use children as a free labour force in their homes and summer houses. Apparently, many of the workers in the school are relatives of the director.
Sexual Assaults
We have heard about sexual assault from Armenian language and literature teacher towards high school girls. According to the stories from the girls, there was at least one case of rape. The children assure they have told about this to school administration, but they were not take seriously on account of their mental disabilities.
It is worth mentioning that we have discussed these problems with the school director and personnel. After the talk, our visits to the school became highly undesirable. Meanwhile, the children have been put under pressure to the extent that they even tried to change the stories, although later they confessed they have been told to lie.

Taking into account the above mentioned accounts, we kindly ask you to further explore and to solve the problems as well as to assure our easy access to the school because children have grown attached to us and they feel stressed and anxious when we do not visit them.



Hrayr Savzyan
Arman Gharibyan
Lilit Nurijanyan
Mariam Sukhudyan
Vardan Hovhannisyan
Marine Tavaratsyan
Levon Allahverdyan
Anahit Galstyan
Karen Apoyan

Help Kids!!!

erexeq jan ekeq asem, inch xndirner kan, duq el dzer herthin teseq, vorum karogh eq dzer ajakcutyune cuyc taq~

~irar het ujex enq!!

1. Mi anapahov yntaniqi taghandashat erexa, hianali unakutyunner uni, sakayn dashnamur chuni, menq charel enq mi kin vorn patrast e ir Germanakan dashnamure nviraberel ayd tghayin, vorn aprum e 5rd massivum bazmandam yntaniqum, ev stipvats e linum dashnamuri parapmunqneri hamar gnal harevanneri tun parapelu~

~Hima yes zangahareci 56 04 40~~ nranq 18.000 dramov banvorner + 1.800 chanaparhatsaxs en uzum, 2rd massivic 8rd harkic dashnamure 5rd massiv 1in hark teghapoxelu hamar~~ete ajakceq shat lav!!!!

2. Nubarasheni gisherothikum aprogh Anushe, vori hayre lqel e yntaniqe~~ achqi problem uni~~operaciayi hamar anhrajesht e gumar~~Anushe chnayats mtavor hetamnactsneri hastatutyunum e sovorum, sakayn achqi e ynknum ir bardzr ynkalunakutyamb ev usman handep ir tenchanqov~~tuyl chtanq finansakan xndirnere argelq handisanan Anushi hetaga zargacman gortsum!!!

093 640 340 mariam
right227@gmail.com

___________________________________________________

Norutyunner!!!

1. Nver anunov Tghan arden irenc tane dashnamur e nvagum:)~ mek or khraviri ir hamergnerin:) shnorhakalutyun bolor nranc,  ovqer ajakcecin ays lusavor gortsum!!!

2. Anushiki achqi virahatutyune ancav barehajox, Pet .Patverov hnaravor eghav irakanacnel virahatutyune!!!~~

մուլտիմեդիա նյութերի` աուդիո և վիդեո հոլովականերիպատրաստման և այդ նյութերի հասարակայնացման, ինտերնետի միջոցով տարածման ծրագիր Նուբարաշենի դպրոցի համար

Այս ծրագիրը այն հազվագյուտ միջոցներից էր, որը հնարավորություն ընձեռեց ավելի մոտիկից ծանոթանալ սովորաբար դռներից այն կողմ գտնվող մանուկների հետ: Շատ կարճ ժամանակում պարզ դարձավ, որ գիշերօթիկի սաները արտահայտման մեծ կարիք և մեծ պոտենցյալ ունեն: Չափազանց ոգևորված մանուկները ջանք չէին խնայում «Խոսող գրքի» և ուսուցողական հոլովակների պատրաստման գործընթացում իրենց լավագույնս դրսևորելու համար: Նրանց ոգևորել էր այն գաղափարը, որ նրանք ՄԻԱՅՆԱԿ ՉԵՆ, և ավելին` նրանք ՊԻՏԱՆԻ ԵՆ և ՑԱՆԿԱԼԻ այլ մանուկների համար:
Չնայած ծրագիրը նախատեսված էր միայն 9րդ դասարանի աշակերտների համար, սակայն անհնար էր չլսել ու չընդունել այլ դասարանների երեխաների խնդրանքը մի նոր բան սովորելու, հինը նորացնելու, պիտանի լինելու վերաբերյալ:
Ծրագրի շրջանակներում պատրաստվել է երկու ուսուցողական հոլովակ և մեկ «խոսող գիրք»:
Առաջին հոլովակը նվիրված է բնությանն ու դրա պահպանությանը: Այս հոլովակի պատրաստման ընթացքում երեխաները հնարավորություն ունեցան շփվել բնության հետ, դպրոցին կից տարածքը հարստացրին 30 պտղատու ծառերով, սովորեցին ինչպես ծառ տնկել և խնամել այն: Այս հոլովակի պատրաստմանը աջակցել է նաև “Armenia Tree Project”-ը, որը, բացի տնկիներ տրամադրելուց, կարճ դասընթաց անցկացրեց ծառերի խնամքի վերաբերյալ:
Երկրորդ հոլովակը ավելի կենցաղային բնույթ ունի. այն փոքրիկ խոհարարական դասընթաց է: Այս թեման ևս շատ կարևոր է դպրոցի սաների համար, քանի որ կենցաղը խորթ է ընտանիքից հեռու ապրող, միակողմանի, իսկ երբեմն նաև երկկողմանի ծնողազուրկ երեխաների համար: Այսպիսի դասընթացները կարող են նման երեխաներին կյանքի և կենցաղավարության գոնե տարրական հմտություններ տալ, ինչը նրանց թույլ կտա ինչ-որ կերպ կազմակերպել իրենց կյանքը դպրոցից հեռանալուց հետո:
Ծրագրի ընքացքում մեծ էր նաև երեխաների հետաքրքրությունը այլ դասընթացների նկատմամբ: Իհարկե նրանց հետ որոշակի դասընթացներ անցկացվեցին, սակայն ժամանակը բավարար չէր նրանց կայուն գիտելիքներ տալու համար: Ինչևէ, շփումը երեխաների հետ ցույց տվեց, որ գիշերօթիկ դպրոցում նրանց ստացած կրթությունը չափազանց ցածր մակարդակի է, իսկ փորձը ցույց է տալիս, որ չնայած երեխաների մեծամասնության մտավոր խնդիրներին, այնուամենայնիվ հնարավոր է շատ ավելի մեծ արդյունքների հասնել համապատասխան ջանքեր ներդնելու դեպքում:
Մեր կազմակերպած դասընթացների ընթացքում երեխաները բաժանվեցին տարբեր խմբերի, ըստ նրանց նախասիրությունների և հնարավորությունների.
լեզուներ (ռուսերեն, անգլերեն),
մաթեմատիկա,
գրականություն,
բնապահպանություն,
պատմություն,
խոհարարական դասընթացներ,
նկարչություն:
Ծրագրի շրջանակներում վերանորոգվեց մի սենյակ, որը ցանկալի է ծառայի որպես երեխաների համակարգչային կենտրոն: Նորոգումից հետո հրավիրվեցին նկարիչներ, որոնք, կամավոր սկզբունքներով, երեխաների հետ միասին պատկերազարդեցին սենյակը առասպելական հերոսներով: Այժմ դա մի փոքրիկ, մաքուր ու գեղեցիկ անկյուն է, որտեղ լավ միջավայր է ստղծված դասընթացների անցկացման համար:
Ծրագրի շրջանակներում ձեռք է բերվել նաև մեկ համակարգիչ: Մի քանի օրն արդեն իսկ բավական էր, նկատելու համար, որ երեխաները բավականին արագ են ընկալում համակարգչի հետ աշխատելու առաջին քայլերը: Մենք հատկապես կարևորում ենք այս դասընթացը, քանի որ այն կարող է շատ կարևոր դեր ունենալ երեխաների զարգացման հետագա գործում:
Ինչ վերաբերում է երեխաների մասնակցությամբ «խոսող գրքին», ապա դրանում տեղ են գտել Գրիմ Եղբայրների «Մոխրոտ» հեքիաթը` Հովհաննես Թումանյանի մշակմամբ, ինչպես նաև բանաստեղծություններ Համո Սահյանից, Աթաբեկ Խնկոյանից, Ավետիք Իսահակյանից: Գրքի ձայնագրման հարցում ծրագրին աջակցել է նաև «Վեմ» ռադիոկայանը:
Շուտով http://Bigfamily.am կայքը կհամալրվի երեխաների կատարմամբ ձայնագրված հեքիաթով և բանաստեղծություններով:
Տես http://www.bigfamily.am/2/index.phpoption=com_wrapper&view=wrapper&Itemid=27
Այդ աուդիո նյութերը տեղ կգտնեն նաև http://youtube.com/vhovhan կայքում: Համապատասխան մշակումից հետո ստեղծված «խոսող գիրքը» կբազմացվի և կտրամադրվի տեսողական և լսողական դժվարություններով երեխաների հատուկ դպրոցներին:
Ցանցի միջոցով կփորձենք նաև տեղյակ պահել հասարակությանը կատարված աշխատանքի, ձեռք բերված փորձի, երեխաների ունեցած խնդիրների մասին և ներգրավել բազմաթիվ մտահոգ մարդկանց` մանուկների մեկուսացած աշխարհը հարստացնելու համար: Ծրագրի աշխատանքային թիմը չափազանց կարևորում է այս երեխաների մասին հասարակության իրազեկման խնդիրը, քանի որ, այս երեխաները բոլորովին մեկուսացված են և ուշադրությունից զուրկ: Իսկ ինչպես տեսանք ծրագրի իրականացման ընթացքում, անգամ ամենահետամնաց երեխաներին հապատասխան ուշադրություն ցույց տալու դեպքում հնարավոր է արդյունքներ ստանալ:
Ծրագրի պարգևավճարի սահմաններում երեխաների համար կազմակերպվել է նաև երկու այց. Էջմիածին` ծանոթանալու հին հայկական կոթողներին, ինչպես նաև Գառնի և Գեղարդ: Արշավը յուրօրինակ էր նրանով, որ գիշերօթիկ դպրոցի սաները չափազանց հազվադեպ են դպրոցի տարածքը լքելու հնարավորություն ունենում:
Ծրագրի ողջ ընթացքը նկարահանվել է, և պահվում է մեզ մոտ չմոնտաժված վիՃակում` հետագայում այն փոքրիկ ֆիլմի վերածելու հույսով:

Հատուկ շնորհակալություն

Նուբարաշենի դպրոցի սաներին իրենց ակտիվ մասնակցության համար

Կամավորներ

Լևոն Ալլահվերդյանին և Հրայր Սավզյանին `գրականության դասընթացների անցկացման համար

Ափոյան Կարենին, Մելիքին և Հարությունին` իրենց նկարչական գիտելիքների փոխանցման և սենյակը նկարազարդ պատկերներով հարստացնելու համար

Մարինե Տավարացյանին` խոհարարական հմտություններ փոխանցելու համար

Թերեզային` ռուսերեն, Արմանին, Լիլիթին, Անահիտին, Հերմինեյին` անգլերեն լեզվի պարապմունքների անցկացման համար

Լիլիթ Գևորգյանին` այս տեքտի խմբագրման համար

Օվսաաննային` ֆիլմերը մոնտաժելու համար

Վարդանին` Աուդիոգրքի ձայնային մոնտաժի համար

Սամվել Թաթոյանին` "Խոսող գրքի" յուրատիպ դիզայնի համար

Ռադիո Վեմ-ին ձայնագրման ստուդիայի տրամադրման համար

Ռուսալին, UNDP-ին ծրագիրը հովանավորելու համար

և բոլոր նրանց , ովքեր նպաստել են նման հիանալի ծրագրի իրականացմանը

SHTAP::::::::

100 dram karogh e kyank prkel8-amya Hayk Manukyani lyardi poxpatvastman virahatutyan hamar shtap100.000 euro e harkavor. Hayki horakuyr handisanum e havanakan donor.Mnacac kaxvac e gumarov ognelu mer patrastakamutiunic.! Yete Yerevan i bnakchutyan 1/3 (mot 500.000 mard) miayn 100 dram ta,hnaravor klini havakel hamarya te amboghj 100.000 euro gumarvirahatutyan hamar.Virahatutiunn arevlu e Rusastanum. Manramasneri hamar teseq<http://www.deti.rian.ru/trend/Manukyan/>http://www.deti.rian.ru/trend/Manukyan/. Phone: 35-57-54, (094) 63 2749 Gohar Mshetyan (Hayki
mayr)Dzer 100 dram karogh e kyank prkel!Hashvi hamar: 160430011876, BTÁ bank, Mashtots masnachiugh; statsogh -Gohar Mshetsyan.Shnorahaklutiun ajakcelu hamar.100 drams can save a life8 year-old Hayk Manukyan urgently needs 100.000 euros to undergo livertransplantation surgery. Hayk's aunt is the probable donor. The restdepends on our willingness to contribute with money.! If 1/3 of Yerevan population (500, 000 people) give at least 100drams, it will be possible to collect the whole sum of 100, 000 eurosfor the surgery to be done in Russia.See more details on <http://www.deti.rian.ru/trend/Manukyan/>http://www.deti.rian.ru/trend/Manukyan/ Phone: 35-57-54, (094) 63 2749 Gohar Mshetyan (Hayk's mother).Your 100 drams can save a life!Bank account: 160430011876, BTÁ bank, Mashtots branch; recipient GoharMshetsyanXndrum em
naev Hayk Manukyani masin hetevyal message - hayeren uangleren - ugharkek zder mail contactnerov:Thank you for your support,Hayk

TSAR A TUNK::::::::::::APRIL 6::::::::

Անհրաժեշտ են Կամավորներ, ովքեր կցանկանան մանկատան սաների օգնությամբ N11 գիշերօթիկ դպրոցին կից գտնվող բերրի հողատարածքը հարստացնել ՓԱՐԹԱՄ, ՊՏՂԱՏՈՒ ԾԻՐԱՆԻ ԾԱՌԵՐՈՎ:)
Կենսատու արարողությունը նախատեսվում է անցկացնել Ապրիլի 6-ին , ժամը 10-ին:
Գործողությունների ընթացքը:
Մի քանի օր շուտ երեխաների հետ փորել 30 փոս, 40X40 տրամագծով:
Ապրիլի 6-ին առավոտ շուտ տնկել ԾԱՌԵՐԸ և ջրել:
Նշեմ , որ ամբողջ ընթանցքը նկարահանվելու է , հետագայում երեխաների մասնակցությամբ Բնապահպանական թեմայով Տեղեկատվական հոլովակներ պատրաստելու նպատակով:

Արձագանքեք!!!

environmentalexhibition@gmail.com

Հանրօգուտ աշխատանք

Ուշադրություն,

մտավոր թեր զարգացում ունեցող երեխաների թիվ 11 հատուկ (օժանդակ) դպրոց 9րդ դասարանի երեխաները հետ միասին այպիսի մի հանրօգուտ ծրագիր է մշակվել `
Գիշերօթիկ դպրոցի երեխաները ձայնագրում են հետաքրքիր աուդիո գրքեր` հեքիաթներ,ասմունքներ և այլն , ապա այն անվճար բաժանվում է կույր և տեսողական դժվարություներ ունեցող երեխաների համար: Գիշերօթիկի երեխաների համար դա հնարավորություն կարող է հանդիսանալ ապացուցելու որ ֆիզիկական արատները չեն կարող լինել խոչնդոտ հասարակության ինտեգրմանը և նրանում կարևոր դեր իրականցնելու համար, իսկ տեսողական դժվարություններ ունեցող երեխաները հնարավորություն կունենան ունկնդրել հետաքրքիր նյութեր իրենց հասակակիցների կատարմամբ:

Որպեսզի ծրագիրը ունենա ընթացք և արդյունք անհրաժեշտ է օգնել երեխաներին կատարել ձայնագրությունները, այսինքն պետք են մարդիկ ովքեր կկարողանան ժամանակ տրամադրել և այցելելով դպրոց ~ ստեղծել երեխայի համար բարենպաստ աշխատանքային մթնոլորտ, անհրաժեշտության դեպքում տալ խորհուրդ կամ ծառայել օրինակ ապա ձայնագրել երեխային
/համակարգչի միջոցով/: Նաև կարող են օգնել այն անձիք ովքեր որակյալ կմշակեն աուդիո նյութերը` աղմուկները վերացնելու, երաժշտություն ավելացնելու համար և այլն:Նաև անհրաժեշտ են մարդիկ ովքեր ընտրեն հետաքրիր հեքիաթներ և առակներ և կկատարեն որոշակի մշակում որպիսզի ավելի հարմար լինի այն ձայնային տեսքի վերածելու:

Մի խոսքով պետք են պինդ մարդիկ ովքեր սիրում են երեխաների հետ աշխատանքը, ովքեր եռանդ ունեն կատարելու հանրօգուտ աշխատանք և նպատակասլաց են: Որպիսզի պատահաբար թյուրիմացություներ չլինեն նշեմ որ ֆինանսական վարձատրություն չի նախատեսվում~ սակայն դրա փոխարեն կվարձատրվեք երեխաների ժպիտներով և նրանց հետ անցկացրած րոպեներով~ և միաժամանակ կմասնակցեք մի հետաքրքիր, հանրօգուտ, նախադեպը չունեցող նախագծի իրակացմանը:
Քանի որ ֆինանսներից խոսեցի նշեմ որ ՄԱԿը դպրոցների լավագույն ծրագրերի շրջանակում կֆինանսավորի դպրոցին գրքերի,տեխնիկայի, սենյակի կոսմետիկ վերանորոգման համար անհրաժեշտ նյութերի ձեռքբերումը:Բացի դրանից երեխաների հանգստի համար կհատկացվի գումար 100.000 դրամի չափով:

Բացի աուդիոգրքերից նաև նախատեսվում է գրանցել կարճ վիդեո հոլովակներ լսողական դժվարություն ունեցող երեխաների համար, հուսով եմ, որ կգտնվեն մարդիկ ովքեր կօգնեն հետաքրքիր սցենարներ մշակել և երեխային փոխանցել անհրաժեշտ հմտություները երեխային հոլովակը իրականցնելու համար:

սպասում եմ հարցերի առաջարկություների դիտողություների և այլն այս թեմայում
..կամ հետևալ միջոցներով իմակ` vhovhan[at]gmail[dot]com, ICQ` #71537566

Բարի Տարի~

Դեկտեմբերի 27–ին ժամը 11-ին
Հրավիրում ենք Ներկա գտնվելու Խարբերդի Մանկատանը կայանալիք Նոր Տարվան նվիրված հանդեսին...

Մ ի ա ց ե ք '

Դերերում` …. :)

Ե ր ե խ ա ն ե ր

Մարիամ.............
Վարդան..............
Օվսաննա..........
Դավիթ….......

Save Teghut Forest! Puppet theatre at Nubarashen special school #11

Thanks to vhovhan who informed me about their intention to take a puppet theatre to Nubarashen special school #11. This is a group of young activists whose initiative is to bring change about the everyday life of these children and not only. Incidentally, this is also exactly the group of young people who rose their concern about destruction of Teghut Forest with the purpose of exploitation of the ore mine by the Armenian Copper Program (ACP). Recently this group visited Teghut Forest to see it personally and talk to the dwellers of adjacent areas. A young activist Ovsanna posts her impressions and discoveries:

We used to think that villagers were against forest destruction because they care about their health, but in reality they were happy, because now they could have work. They didn’t know their children could develop health problems from the mine and they didn’t care about it. I didn’t even speak about the trees and animals. It would be useless to talk about animals when people don’t even care about their children. But, no, they told us, they do think about their children. The mine will give them an opportunity to earn money and send their children to Yerevan city. They were also falsely informed about the number of trees to be cut down, because when we asked them if they knew how many trees will be cut, they answered “100”. In reality, over 170.000 trees are going to disappear.

The villagers didn’t believe us when we told them we are just young activist who left our jobs to come and fight for nature. They think somebody paid us to do this.They no longer believe that humans will do something for nothing.

This is a very poor village and a cooper mine is a real “dream” for them. I want to mention the last thing they told us “They give us money, we are on their side. You give us money, we will be on yours”. MONEY…. KILLER MONEY!

There’s also a newly launched website to coordinate Teghut related materials. More information on the issue you can find visiting www.bnamard.blogspot.com which provides up to date information on the matter. Also, there’s a facebook group which you are welcomed to join.

Now about the puppet performance. Some time ago we were still thinking who to invite to give a performance for those kids. Apart from the puppet groups, another option was to give performance by ourselves. Though we still needed to purchase puppets and props. However, it was unexpected to learn that someone agreed to fund it and provide money to “Agulis” puppet theatre ruled by Honored Artist of the Republic of Armenia Yervand Manaryan. Many thanks to that benefactor!!!

The kids were happy to see us as always. Before the performance started, some of us with cameras were taking pictures of the kids. A correction, it was rather that kids were making them take their pictures, not giving a leeway and asking to take their picture separately with all of their friends ;). It has always been the case, in fact! They are so naturally artistic, so open, that one doesn’t need to tell them how to look at the camera. I burst out in laughter when two girls laid on the floor with their heads in their palms asking to take their pictures! Later one of them asked the camera and started taking everyone’s’ pictures with a very serious look of a professional photographer. It was something!

By the way, there’s also a blog Big Family with posts about all the visits to special schools and orphanages. Hope some photos will appear there, as I didn’t have my camera with me.

The performance was a success. On the way back we were given a lift by the theatre van. One of the actresses said that these kids seemed to be more responsive than the ones from a kindergarten for children of wealthy people, where they had the chance to give the same performance. The question was why to pay that much money when their children are not taught anything in those “rich” kindergartens.

For a moment we were kiddingly serious that we were probably watching that performance more eagerly than the kids for who it was meant. After all, it is still their world of childhood, while were tried to remember when we last watched a puppet performance.

Peace.

Thanks Zara for Interesting post!

~Children~